تمام ناتمام من

سردمان که میشود با توهم خودمان را گرم میکنیم، غافل از اینکه توهم گرم نمیکند، آرام آرام استخوانت را میسوزاند، بخارت میکند، نیستت میکند و زمانی به خود می آیی که دیگر نمیخواهی باور کنی واقعیت هستی متفاوتی دارد. من این حس را خوب میشناسم، مور مور ضعیفش را قبل از اینکه کرختت کند حس میکنم و مچاله میشوم آنقدر که از درون خفه میشوم، آنقدر که کسی دیگر به چشمانم خیره نشود، نگاهی قدمهایش را کند نکند، حسی کنارم ننشاندش و بگذارد مثل یک انسان قدم قدم بردارد و برود، انگار که دیگر از همه بودن ها گریزانم، انگار که دیگر هیچ احساسی بارورم نمیکند، ماَمنم نمیشود، رامم نمیکند، شاید هم من خار و سنگلاخ را خوب میشناسم، آنقدر که هنوز نرسیده تیزیشان آزارم میدهد، برم میگرداند... برای بارانی که به کویر میبارد چه آرزوی بیهوده ایست همآغوش دریا شدن!

بعضی آدمها تغییر ناپذیرند و زمانی که در تقلای استیصال گونه ات کورمال کورمال بدنبال رگه امیدی برای آهنگ تغییر میگردی حس عنقریبت حس عابریست که هربار با گذر از پیاده رو باید به بوی گندیده آشغالهای همسایه خو کند یا دست کم بینیش را قبل از عبور غرق عطری اسانسی چیزی کند مبادا هشیاریش فرهنگ ناخوشایند همسایه را که با محبت، بحث منطقی، مذاکره، مشاجره، فحشکاری و بعضا سر و گردن شکاندن تغییری نمی کند به خاطر بیاورد. اتفاقی که میافتد اتفاق عجیبی نیست به تدریج آن فرد از دایره افراد ارزشمند و قابل احترام تو خارج میشود و جز بوی گند وجود داشتنش که باید با آن مقابله کنی چیز بیشتری نیست که بر زندگی تو تاثیرگذار باشد و خیلی ها به همین سادگی از زندگی ما حذف میشوند، کافیست دیگر نبینیشان آنوقت نبودنشان مطلق است و حضورشان جز تهمایه آزارنده ای که تو را به گریز وامیدارد معنا و مفهوم دیگری ندارد. 

شهرزاد

                     هرچند هنوز هم 

                                    هربار که می آیی بوی رفتن می دهی...

شهرزاد

تو همان تماشاگر دیرینی

که از پس پرده های ذهنت

دستهای کشیده مرا برای در آغوش گرفتن

چنگال های خرچنگ میبینی

و پیش از اینکه برای کنار زدن قدمی برداری

تیشه های برنده ات بر بازوانم فرود میآید

سخن از زخم نیست

و دردی که چشم انتظار مرهمی باشد

سخن از...

...

یکبار برای همیشه..

چیزی عوض نمیشود..

شهرزاد

احساست که لجن مال می شود لزج میشوی، سیاه و نامطبوع.. و هرچه دست و پا میزنی باقیمانده اش را بیرون بکشی انگار که زیر قدم های تکراری تقدیر فروتر میروی.. آنقدر که برای همیشه خفه ات کند، و آخرین نفس هایت مثل حباب های قهوه ای رنگ به تدریج کوچکتر و کوچکتر میشود، دیگر برای دست و پا زدن نه رمقی هست و نه فرصتی، مرداب تنهاییت را محکم در آغوش میگیری و سری بیرون نمیکشی، برای روزها و شاید سالها کرخت و بیحرکت میمانی و سکوتت را می سرایی و از تمامی آنچه که روزی میدیدی و میخواستی بیزار میشوی، خودت را در آغوش میگری نه آنچنان گرم... نه آنچنان با محبت اما برای همیشه...

شکفتی

بهارم شدی

و من سنگلاخ های درونم را برایت کنار میزدم

تا تقلای قد کشیدنت آزرده نگردد

تا برگ و بال بگیری، ریشه بگسترانی

و من به قامتت پیچک شوم

 در برت بگیرم

و سحر نیلوفری شدن را برایت زمزمه کنم

و آنگاه

من و تو یکی شدیم، جوانه زدیم، شکفتیم، قد کشیدیم

و ریشه هایمان در آستانه بهاری دیگر گره خورد

هراس زمستانم نیست بهار همیشه در راه است

اما میدانم

میخشکم

میخشکی

اگر هرکدام جای پای ریشه هایش را از خاک بردارد

شهرزاد